Twie mans en acht vraave zen op de rendez- vous.
We vertrekken in Dilbeik en geroeke zonder vuil probleime in Mechelen. In Mechelen zeulf es’t vè de chauffeurs gin zieverderaa, en noe vuil droeije en kiere, en houpelek zonder amendes, geroeke we toch in de parking.
Iest en vui al e chatteke kafei, e theike of eet anders in ’t stammeneike “Het Kunstuur” en den no d’expozeese , mè dezeulfde noem as ’t stammeneike, mo den in de Heilige Geestkapel. In een doenker koemer versjgaaine in het licht van de spots miesterwerke van Emil Claus, Rik Wouters, James Ensor en nog vuil ander artieste, allemoel van de perioude tussen 1850 en 1950, en grace oen den oeitleg van bekinde en minder bekinde Vloeminge kraaigt de visiteur een beiter gedacht ouver de sgilder en zan sgilderaane. Allemoel gruut artieste da mè verf en ne’n beustel werke koste moeke vol mè emotions. Magnifique. “Het Kunstuur” es echt de mooite weit.
Mo van al daaine culteur kraaig ne mens hoenger en dus trekke Guido en ik mè onze’n harem no de brasserie Het Anker in de braaveraa van de Gouden Carolus. Goe geite en gedroenke, en deize kie zonder eet omvei te stoempe, es’t waal de moment om terug te goen no Dilbeik.
t’Was nen toffen dag en op no de volgende.
Marcel